رسانه اصولگرا:
حمید رسایی به هر دری می زند و هر کاری می کند تا زندان نرود
به گزارش مجلس ایران دات کام، حمید رسایی پس از محکومیت به ۱۰ ماه حبس، حکایتی از ماجرا عرضه کرده که در آن تقریبا همه چیز هست جز پذیرش مسئولیت؛ از مقایسه حکم خودش با دیگران گرفته تا سیاسی خواندن رای و گلایه از این که چرا باید عذرخواهی کند. حکمی که خودش می گوید می پذیرد، اما ظاهراً قرار نیست از آن برای ساختن یک روایت مظلومانه هم استفاده نکند.
به گزارش مجلس ایران دات کام به نقل از خبر آنلاین سایت تابناک نوشت: رسایی می گوید حکم صادرشده با رویه معمول هماهنگی ندارد و برای اثبات حرفش سراغ پرونده هایی می رود که خودش ضد دیگران مطرح کرده است. اما این مقایسه ها اصل ماجرا را عوض نمی نماید. اگر اشکالی در حکم وجود دارد، محل بحث، استدلال حقوقی و مستندات پرونده است؛ نه این که محکومیت را به یک روایت شخصی از «برخورد متفاوت» تبدیل نماییم.
نکته جالب تر این که رسایی همزمان دو حرف متناقض می زند؛ از یک طرف می گوید «من چه کاره ام که به قوه قضائیه فشار بیاورم» و از سوی دیگر همان حکم را «سیاسی» و «غیرحقوقی» می نامد. زیر سؤال بردن رای و نحوه صدور آن اشکالی ندارد! این همان جایی است که گلایه حقوقی کم کم جای خویش را به مظلوم نمایی می دهد.
رسایی در ادامه برای توضیح نگاه خود به فضای سیاسی کشور، از «وفاق» میان رؤسای قوا هم سخن می گوید و مدعی می شود که در موضوع هایی مانند اجرا نشدن قانون حجاب و عفاف، تعطیلی مجلس و حتی مذاکرات، میان سران قوا نوعی توافق و هماهنگی وجود داشته است. اما حتی اگر چنین ادعاهایی محل بحث سیاسی باشد، آوردن آنها در کنار پرونده شخصی رسایی بیشتر به تغییر زمین بازی شباهت دارد؛ به جای پاسخ به یک حکم مشخص، پرونده را به مجموعه ای از اختلافات و گلایه های سیاسی پیوند می زند.
او حتی پای ماجرای عذرخواهی، هفته نامه ۹ دی، مشاوران رسانه ای و پرونده های دیگر را هم وسط می کشد؛ انگار هرچه حاشیه بیشتر باشد، اصل پرونده کمتر دیده می شود. اما ایراد دقیق حقوقی به رای چیست و مستند آن کجاست؟
رسایی همینطور از برخورد با صاحبان قدرت، مفسدان اقتصادی، مدیران و فرزندان دارای تابعیت کشورهای دیگر و حتی کسانیکه به تعبیر او ضد ارزش های اجتماعی اقدام نموده اند، سخن می گوید. اما آوردن فهرستی بلند از متهمان و منتقدان دیگر، محکومیت خودش را نه کوچک تر می کند و نه پاسخ پرونده را می دهد. وقتی پای حکم قضایی خود شخص وسط است، مقایسه با دیگران و یادآوری پرونده های دیگر نمی تواند جای پاسخ روشن را بگیرد.
بالاخره، روایت رسایی بیشتر از آن که در رابطه با اصل حکم باشد، در رابطه با تصویری است که می خواهد از خودش بسازد؛ نماینده ای که می گوید حکم را قبول دارد، اما آنرا سیاسی می داند؛ می گوید قصد فشار ندارد، اما از بی عدالتی در حق خود می گوید؛ و از عذرخواهی هم گلایه دارد. این تناقض ها همان جایی است که یک محکومیت قضایی، کم کم به صحنه ای برای مظلوم نمایی سیاسی تبدیل می شود.
منبع: majlesiran.com
این مطلب مجلس ایران را پسندیدید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب